|
De laatste paar maanden waren wat zwaar. Een vriendin die niet langer meer wilde nam een aantal mensen in vertrouwen, waaronder mij, en deelde mee haar eigen einde in gang te hebben gezet. In die maanden mochten we er met niemand anders dan haar (en onderling uiteraard) spreken over haar keuze, haar besluit. En dat trekt een wissel op je. Nu heb ik niet stilgezeten in die maanden, ik ben bezig geweest met mijn eigen creatieve praktijk in de vorm van het uitgeven van mijn eigen werk zoals mijn debuutbundel Zielschrift in een e-book versie, eindelijk werken aan de publicatie van Onvermijdelijk Terugveren en het opstarten van Naakte Lunch.
|
Het voelde deels nutteloos, leeg. Want tjah, wat is dit allemaal toch waard in vergelijking van het leven van een mens waar je afscheid van moet gaan nemen. Uiteindelijk is het allemaal een bevestiging van jezelf. Bewijs achterlaten van je bestaan, van je creativiteit. Maar ook het delen van wat je bezighield, van je (wan)hoop, je toekomst visie. Je pijn en vreugde mededelen aan wie het horen wil. Of ze je nu kennen of niet.
|
|
Maar die vriendin was blij met wat ik met haar deelde. Ze vond het prachtig en wilde dat ik er meer mee deed. Meer mee doe. En buiten haar aanmoedigingen ervaar ik natuurlijk wel vaker dat mensen blij zijn met wat ik allemaal de wereld in slinger. Okay, ik geef toe, het is niet allemaal even succesvol, en eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Ik heb de zoektocht naar roem, naar faam, al lang geleden vaarwel gezegd. Het brengt mij niets wat ik nodig heb, wat ik wens. Maar wel wil ik alles blijven delen. Die behoefte is er wel. Dus ga ik door met maken, met delen, met uitgeven. Nu ook in haar naam.
|
|
|
|
|
|
ONVERMIJDELIJK TERUGVEREN
|
|
Ik sprak er vorige maand al over: de dichtbundel 'Onvermijdelijk Terugveren". Een project van inmiddels vele jaren. De bundel is klaar voor publicatie, maar het moment is er nog niet. Ik verwacht dat de publicatiedatum september gaat worden. Met de zomer in aantocht en vooral ook met andere activiteiten die mijn energie nodig hebben is dat het meest verstandige. De bundel is in ieder geval mooi geworden en ik ga de publicatie ervan dan ook wat grootser aanpakken. Hierover ga ik jullie na de zomer ook wat meer vertellen.
|
|
|
|
|
|
Ik heb het idee dat deze nieuwsbrief in het teken staat van publicaties. Geen idee waarom maar op de één of andere manier is dat waar mijn activiteiten de laatste tijd telkens toe leiden, waar mijn energie naartoe wil gaan. En dus... tjah... wat... Ik worstel nog met deze uitgave. Zal het enkel een fotografie zine worden of ook wat meer? Misschien wat tekst er bij? En wat voor formaat wil ik er van maken? A5? A6? Afwijkend? Klein? Groot?
|
|
Je leest het al, het leven van een kunstenaar/maker/dinges is niet zo simpel. Er zijn altijd keuzes te maken, stress alom dus, en beslissingen te nemen. Maar Self komt er aan dus.
|
|
|
|
|
VOORTGANGSRAPPORT: NAAKTE LUNCH #1
|
Naakte Lunch, editie 1 is er dan eindelijk, op de valreep (en dat op de valreep lag niet aan de drukker, geef ik eerlijk toe). Maar, eindelijk is het er dan.
Binnenkort op diverse plaatsen verkrijgbaar met werk van Vince Linders, Petra Fenijn, Joz Knoop, Jannigje Gerritzen, Marijke Hooghwinkel,
Diana Pankova, Jorinde Remijnse, Ramon de Gier, Gert-Jan Van den Bemd, Norkel, Sylvia Thijssen, Sabine de Graaf en mijzelf, en is
opgemaakt door Jeroen Stolwijk.
|
|
|
|
|
Marijke Hooghwinkel is een (taal)kunstenares in hart en nieren. Ze ademt taal en haar bewegingen schilderen beelden. Tegenwoordig werkt ze vooral met geluid tijdens haar Konstrukt opstellingen waarbij het geluid uit eerdere Konstrukt installaties de input wordt voor de volgende.
|
|
Ze is één van de kunstenaars die deelnemen aan de eerste editie van Naakte Lunch. Maar haar werk vind je op meerdere plaatsen, in galeries, tijdens exposities, in publicaties of op diverse podia. Over podia gesproken, haar eigen 1m2 podium is een reizend podium van letterlijk 1m2 waar ik als dichter een paar keer heb mogen deelnemen. Haar website vind je hier: https://www.openwanden.org/.
|
|
|
|
Konstrukt III. Opstelling installatie Muziekstandaards, mp3 spelers, kabel, woorden - bij een projekt van Spiegelhol Spiegelkoken, Seeligpark Breda.
|
|
|
|
|
|
Het leven gaat door, zoals iedereen die geleefd heeft ook willen zou. Maar bovenal leven wij als mens nu eenmaal lineair. We kunnen niet anders dan doorgaan. Stil blijven staan voor langere tijd heeft alleen tot gevolg dat we niet langer meer deelnemen aan de gang van zaken om ons heen. Soms is dat geen gemis, maar vaker is het jammer dat je ergens niet bij was, iets niet meegekregen hebt, te weinig tijd hebt overgehouden om één en ander te maken wat nog gemaakt wenste te worden.
|
|
En zo ga ook ik door. Met maken, publiceren, schrijven. De balans is de afgelopen tijd teveel naar de ene kant uitgeslagen, het is tijd dat de andere kant de boel weer in evenwicht gaat brengen.
|
|
|
|
De berichten van afgelopen maand...
|
|
|
|
|
Je leven kan vreemd aanvoelen als je al maanden weet dat iets te gebeuren staat. En als dat dan achter de rug is valt er een stilte, een leegte in je bestaan. De hitte van afgelopen week heeft zijn sporen ook achtergelaten en hoewel het nu heerlijk is qua temperatuur heeft mijn lijf nog het een en ander te verwerken …
|
|
|
|
|
|
|
|
Geven, nemen, vasthouden en loslaten
|
|
|
Soms moet je geven om te kunnen nemen, vasthouden om los te laten. Het leven komt in vlagen van ontvangen en in vlagen van incasseren, ook ontvangen maar dan anders. Zo geef je vreugde in tekst en beeld, neem je compliment en cadeau in ontvangst. Dan houd je vast aan wat je lief is, maar laat je los om vrijheid …
|
|
|
|
|
|
|
|
In memoriam Lieke Marsman
|
Een leven van strijd, gifbekers en lijden. Een verglijden, een te vroeg geëindigd bestaan van een stem die door had moeten gaan. Een prachtvrouw, en nee, ik heb het niet over het fysieke. Ik heb het over het mystieke geheel van verstand, compassie en liefde voor taal. Maar nu eindigt dat verhaal. Er zijn mensen die taal gebruiken om tweedracht …
|
|
|
|
|
|
|
|
Zaterdagen bundelt de columns die Walther Ligtvoet wekelijks schreef op zijn eigen website. Een eigenzinnige blik naar binnen en naar uiten, doordrenkt van stilte, seizoenen en vooral het zoeken naar een evenwicht.
|
|
|
|
|
|
|
Copyright (c) 2026, Walther Ligtvoet, alle rechten voorbehouden. Je ontvangt deze nieuwsbrief omdat je hebt aangegeven deze te willen ontvangen. Mocht dit niet langer het geval zijn dan kun je je via de link onderaan uitschrijven. Als je hem wil delen met anderen is dat uiteraard toegestaan.
|
|
|
|
  
|
|
|
|
|
|
|
|
