|
De laatste paar maanden waren wat zwaar. Een vriendin die niet langer meer wilde nam een aantal mensen in vertrouwen, waaronder mij, en deelde mee haar eigen einde in gang te hebben gezet. In die maanden mochten we er met niemand anders dan haar (en onderling uiteraard) spreken over haar keuze, haar besluit. En dat trekt een wissel op je. Nu heb ik niet stilgezeten in die maanden, ik ben bezig geweest met mijn eigen creatieve praktijk in de vorm van het uitgeven van mijn eigen werk zoals mijn debuutbundel Zielschrift in een e-book versie, eindelijk werken aan de publicatie van Onvermijdelijk Terugveren en het opstarten van Naakte Lunch.
|
Het voelde deels nutteloos, leeg. Want tjah, wat is dit allemaal toch waard in vergelijking van het leven van een mens waar je afscheid van moet gaan nemen. Uiteindelijk is het allemaal een bevestiging van jezelf. Bewijs achterlaten van je bestaan, van je creativiteit. Maar ook het delen van wat je bezighield, van je (wan)hoop, je toekomst visie. Je pijn en vreugde mededelen aan wie het horen wil. Of ze je nu kennen of niet.
|
|
Maar die vriendin was blij met wat ik met haar deelde. Ze vond het prachtig en wilde dat ik er meer mee deed. Meer mee doe. En buiten haar aanmoedigingen ervaar ik natuurlijk wel vaker dat mensen blij zijn met wat ik allemaal de wereld in slinger. Okay, ik geef toe, het is niet allemaal even succesvol, en eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Ik heb de zoektocht naar roem, naar faam, al lang geleden vaarwel gezegd. Het brengt mij niets wat ik nodig heb, wat ik wens. Maar wel wil ik alles blijven delen. Die behoefte is er wel. Dus ga ik door met maken, met delen, met uitgeven. Nu ook in haar naam.
|
|
|
|
|
|
ONVERMIJDELIJK TERUGVEREN
|
|
Ik sprak er vorige maand al over: de dichtbundel 'Onvermijdelijk Terugveren". Een project van inmiddels vele jaren. De bundel is klaar voor publicatie, maar het moment is er nog niet. Ik verwacht dat de publicatiedatum september gaat worden. Met de zomer in aantocht en vooral ook met andere activiteiten die mijn energie nodig hebben is dat het meest verstandige. De bundel is in ieder geval mooi geworden en ik ga de publicatie ervan dan ook wat grootser aanpakken. Hierover ga ik jullie na de zomer ook wat meer vertellen.
|
|
|
|
|
|
Ik heb het idee dat deze nieuwsbrief in het teken staat van publicaties. Geen idee waarom maar op de één of andere manier is dat waar mijn activiteiten de laatste tijd telkens toe leiden, waar mijn energie naartoe wil gaan. En dus... tjah... wat... Ik worstel nog met deze uitgave. Zal het enkel een fotografie zine worden of ook wat meer? Misschien wat tekst er bij? En wat voor formaat wil ik er van maken? A5? A6? Afwijkend? Klein? Groot?
|
|
Je leest het al, het leven van een kunstenaar/maker/dinges is niet zo simpel. Er zijn altijd keuzes te maken, stress alom dus, en beslissingen te nemen. Maar Self komt er aan dus.
|
|
|
|
|
VOORTGANGSRAPPORT: NAAKTE LUNCH #1
|
Naakte Lunch, editie 1 is er dan eindelijk, op de valreep (en dat op de valreep lag niet aan de drukker, geef ik eerlijk toe). Maar, eindelijk is het er dan.
Binnenkort op diverse plaatsen verkrijgbaar met werk van Vince Linders, Petra Fenijn, Joz Knoop, Jannigje Gerritzen, Marijke Hooghwinkel,
Diana Pankova, Jorinde Remijnse, Ramon de Gier, Gert-Jan Van den Bemd, Norkel, Sylvia Thijssen, Sabine de Graaf en mijzelf, en is
opgemaakt door Jeroen Stolwijk.
|
|
|
|
|
Marijke Hooghwinkel is een (taal)kunstenares in hart en nieren. Ze ademt taal en haar bewegingen schilderen beelden. Tegenwoordig werkt ze vooral met geluid tijdens haar Konstrukt opstellingen waarbij het geluid uit eerdere Konstrukt installaties de input wordt voor de volgende.
|
|
Ze is één van de kunstenaars die deelnemen aan de eerste editie van Naakte Lunch. Maar haar werk vind je op meerdere plaatsen, in galeries, tijdens exposities, in publicaties of op diverse podia. Over podia gesproken, haar eigen 1m2 podium is een reizend podium van letterlijk 1m2 waar ik als dichter een paar keer heb mogen deelnemen. Haar website vind je hier: https://www.openwanden.org/.
|
|
|
|
Konstrukt III. Opstelling installatie Muziekstandaards, mp3 spelers, kabel, woorden - bij een projekt van Spiegelhol Spiegelkoken, Seeligpark Breda.
|
|
|
|
|
|
Het leven gaat door, zoals iedereen die geleefd heeft ook willen zou. Maar bovenal leven wij als mens nu eenmaal lineair. We kunnen niet anders dan doorgaan. Stil blijven staan voor langere tijd heeft alleen tot gevolg dat we niet langer meer deelnemen aan de gang van zaken om ons heen. Soms is dat geen gemis, maar vaker is het jammer dat je ergens niet bij was, iets niet meegekregen hebt, te weinig tijd hebt overgehouden om één en ander te maken wat nog gemaakt wenste te worden.
|
|
En zo ga ook ik door. Met maken, publiceren, schrijven. De balans is de afgelopen tijd teveel naar de ene kant uitgeslagen, het is tijd dat de andere kant de boel weer in evenwicht gaat brengen.
|
|
|
|
De berichten van afgelopen maand...
|
|
|
|
|
Soortgenoten, lotgenoten, medemensen, gelijkgestemden, tegen alle tendensen vechtenden, in empathie onbegrensden. Waar zijn ze, wie zijn ze? Waar tref je ze? In de straat? Om de hoek? De deur naast de jouwe? Een wijk verder? Een brein dat raast, een lijf dat weigert en een hart dat steigert. Zoekend naar verbindingen die temmen, begrijpen, koesteren. Liefhebben. Bestaan is niet voldoende. …
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Een nare, gure, wind waait de aardbol rond. Een wind van verandering, van angst en haat, van woede en verdriet. Broeder tegen zuster, vrouw tegen man. Het patriarchaat die weigert zijn tegenhanger de ruimte te geven die het verdiend. Er is geen evenwicht, al eeuwen niet. Geloof en andere door de man gewoven fantasieën staan het in de weg. Er …
|
|
|
|
|
|
|
|
Momenten
|
Soms zijn er van die dagen die aaneengeregen lijken van "momenten". Kortstondige ervaringen die geheel ongerelateerd zijn aan elkaar maar wel een evenredige impact hebben op de loop van de dag. Momenten die je doen afvragen of je wel in het juiste universum wakker bent geworden want een dag is nog nooit zo vreemd verlopen. Een moment van uitzinnige vreugde …
|
|
|
|
|
|
|
|
Zaterdagen bundelt de columns die Walther Ligtvoet wekelijks schreef op zijn eigen website. Een eigenzinnige blik naar binnen en naar uiten, doordrenkt van stilte, seizoenen en vooral het zoeken naar een evenwicht.
|
|
|
|
|
|
|
Copyright (c) 2026, Walther Ligtvoet, alle rechten voorbehouden. Je ontvangt deze nieuwsbrief omdat je hebt aangegeven deze te willen ontvangen. Mocht dit niet langer het geval zijn dan kun je je via de link onderaan uitschrijven. Als je hem wil delen met anderen is dat uiteraard toegestaan.
|
|
|
|
  
|
|
|
|
|
|
