Chaos overal. In de wereld, in mijn huis, in mijn hoofd. Tegenstrijdige stromen van wensen, inzichten, ideeën, activiteiten. Alles vraagt energie, aandacht en actie. Ik start hier, ik eindig daar. Niets is afgewerkt, alles lijkt op elkaar te wachten. “Is dit nog niet geregeld, verdorie, dan ga ik maar verder met dat tenzij ik daar nog iets moet doen zodat dat andere verder kan, mits ik niet word onderbroken door, omdat ik hier nog niet mee klaar ben.” Volg je het nog? Dan herken je de chaos vast.
Ik bemerk dat mijn energie vooral wegebt richting de “toestand in de wereld” terwijl mijn invloed daarop nagenoeg niets bedraagt. Ik kan hooguit stemmen (wat vaak nutteloos is want geen enkele partij heeft wat zinnigs te melden), mijn mening geven (waar waarschijnlijk weinig mensen op zitten te wachten of er zelfs maar iets om geven) en een voorbeeld geven van wat ik denk wat een mens zou moeten doen of zijn (waar niemand ook maar op let). Ik focus mij op mijn eigen leven, meer en meer. Ik trek “internet” naar binnen, dat wil zeggen, die delen die ik belangrijk of handig vind. Ik scherm mij meer en meer af voor ogen die niets te maken hebben met wat ik doe, wie ik ben, waar ik mij bevind. Maar alles wat ik wil is maken en delen, tonen en bespreken.
Maar ik maak niets. Ik deel niets. Ik toon niets. Ik bespreek niets. Want ik kan niets omdat mijn energie wegebt. Naar dingen die ik nodig heb om mij veilig te voelen in een wereld die met de dag onveiliger voelt.
Mijn excuses voor mijn stilte. Voor mijn afwezigheid.
Geef een reactie