Soms zijn de wereld perikelen dusdanig verlammend dat je niet meer weet of je wel of niet door moet gaan met wat je doet. Heeft het allemaal nog wel zin, heeft het überhaupt wel zin? Twijfel slaat toe, gedachten kronkelen over elkaar heen met het ene gedoemde scenario na het andere ellendige tafereel. Nieuws komt niet meer binnen, afgestompt door alle verhalen over ramp en tegenspoed als ik ben. En toch, toch is er ergens dat kleine vlammetje wat weigert gedoofd te worden.
Soms is de beste uitweg jezelf afsluiten voor de wereld en doen alsof er niets aan de hand is. Alles wat er gaat gebeuren, laat het maar gebeuren. Ik kan er toch niets tegen doen. Dus doe ik wat ik wel kan doen. Ik maak, ik bedenk, ik schrijf en ik regel. Nieuwe ideeën worden geparkeerd, er is al genoeg wat loopt. Wat loopt wordt in gang gehouden en wat in de wachtrij staat, staat daar geduldig te zijn tot het zover is. Alles gaat niet zo snel als gehoopt of gepland, maar alles loopt wel.
Ach, het komt allemaal wanneer het komt. Eerder is het er toch de tijd niet voor. Ik begin meer en meer te geloven dat dingen niet zonder meer gebeuren, alles heeft een reden, alles is met elkaar verbonden. Zo ook mijn bestaan in deze tijd en de dingen die ik doe. Hoe? Geen idee, maar het meebewegen met de stroom bevalt me beter dan er tegenin te zwemmen. En waar het dan uitkomt, ik merk het wel. Het zal vast iets betekenen.
Geef een reactie