Één van de problemen waar ik over het algemeen tegenaan loop is het proces van creatie. ‘Maar… dat is toch geen probleem?’ hoor ik je nu al roepen. Maar in mijn geval is dat vaak wel een uitdaging, die ik overigens over het algemeen van harte aanga, die ik moet zien te overwinnen. Want het proces moet ik even verwerken. Er gebeurt zoveel. Ik zie een eindresultaat, ik herken alle stappen die genomen moeten worden om dat eindresultaat te bereiken en ik voel het plezier al aan van het nemen van al die stappen. Maar….. ik zie niet altijd het punt waar ik moet starten, doe teveel tegelijk, weet niet wanneer ik iets, al is het maar tijdelijk, moet loslaten als ik ergens in vastloop en weet me dan niet ergens anders op te richten. En ga zo maar door.
Dit is herkenbaar voor mij als ik enthousiast ben over wat ik aan het doen ben. Er is ook echt zoveel leuks en ik wil het allemaal tegelijk beleven en ervaren. En dan is het nemen van een paar dagen afstand van een project soms best verhelderend. Mijn enthousiasme is er nog steeds, maar alles wat het oproept zakt weg. En dan lukt het me ineens wel om mij te richten op iets anders, om datgene wat mij blokkeerde op te lossen of waar ik moet beginnen met het opzetten van een tekst, een podcast aflevering of een foto moet nabewerken om hem net even wat meer te laten opvallen. En soms heb je gewoon meer tijd nodig om al je plannen in elkaar te laten vallen als puzzelstukjes omdat je de verbanden tussen alles wat je doet niet ziet. En zo kan het dan dat er een totaalproject ontstaat, bestaande uit een aantal schijnbaar losse projecten. Nadeel is dan weer dat daar dan weer een ander project uit ontstaat ;-).
Maar over dat laatste ga je me later nog wel horen.
Geef een reactie