Ik schrijf al jaren in boekjes of digitaal alles op wat ik kwijt moet. Gedichten, one-liners, dagboek-achtige stukjes, proza-opzetjes en brain-dumps vinden hun weg naar papier of op een harde schijf. En dat laatste wil ik nog steeds overzetten naar papier. Maar goed, de redenen om te schrijven zijn legio: mijn hoofd moet leeg, ik wil zien wat er uit voort komt, ik moet wat zaken van mij afschrijven of gewoonweg spelen met taal. Doe ik dat om het terug te lezen? Hmm… soms… en soms wil ik het niet meer weten, het was juist de bedoeling het kwijt te raken. Misschien dat er ooit iemand anders in leest, het liefst nadat ik het aardse verlaten heb.
Schrijven heeft iets therapeutisch. Het geeft rust, het is verhelderend, het vormt een uitingsmogelijkheid, een weg uit eindeloos gemijmer of gemaal. Ik weet dat meer mensen zoiets hebben en doen, de geschiedenis van de literatuur is beschreven in de vele brieven en dagboeken van auteurs en wetenschappers. Het bijhouden van dagboeken of journals lijkt misschien iets voor kinderen of jongeren maar ik kan het elke volwassene aanraden. Zeker in tijden waarin de digitale invloed steeds groter wordt en er meer en meer lijkt te verdwijnen in /dev/null (een ict uitdrukking voor het niets).
Nu ik mijn weg ook meer en meer lijk te vinden in die grote wirwar van kunstuitingen en ik mijzelf ontwikkel tot een multidisciplinair kunstenaar (gewichtige term) heeft het schrijven een steeds grotere invloed op mijn leven, er is simpelweg meer wat uit mijn hoofd moet om ruimte te maken voor mijn creatieve processen en tegelijkertijd helpt het diezelfde creatieve processen vorm te geven doordat ik het neergepend zie. Dus… schrijven = blijven… blijven creëren, blijven ontwikkelen, blijven dumpen van ideeën en blijven opschrijven van dat wat mij anders weerhoudt van het proces.
Laat een antwoord achter aan Christa Reactie annuleren