Je leven kan vreemd aanvoelen als je al maanden weet dat iets te gebeuren staat. En als dat dan achter de rug is valt er een stilte, een leegte in je bestaan. De hitte van afgelopen week heeft zijn sporen ook achtergelaten en hoewel het nu heerlijk is qua temperatuur heeft mijn lijf nog het een en ander te verwerken en weer op te bouwen. Trager dan bij anderen, maar het zal vast wel in orde komen.
Afscheid nemen van iemand die je na aan het hart lag (ligt?) is moeilijk. En vooral moeilijk als je al ver van tevoren weet dat het staat te gebeuren, nog meer als het een eigen keuze is en je alleen steun en begrip kunt geven en je eigen verdriet niet tonen kan. Je wil knuffels uitdelen, lachen, kletsen over ditjes en datjes. Maar niet de diepte ingaan, niet de pijn opzoeken. Maar uiteindelijk zul je dat wel moeten doen. Nu alles achter de rug is kan er gekeken worden naar je eigen emoties, je eigen pijn en het verdriet dat daarbij komt kijken. Je neemt mee wat je hebt ervaren en sommige van deze ervaringen versterken je eigen pad, andere laten je twijfelen over eerder gemaakte keuzes. Maar hoe het ook zij, het heeft tijd nodig. Tijd om te landen, tijd om te voelen, tijd om te leren.
Geef een reactie