Er is celluloid voor nodig, of papier. Een laagje chemie doet de rest. Er is blauw, Pruisisch blauw. Er is sepia. En er is zwart, wit, kleur. Er is film en digitaal, er is klein, iets eronder en midden of ver erboven. Het vangt licht, afwezigheid van licht, het vangt beelden. In pixels, in korrels, in substraat. Er komt elektriciteit aan te pas en chemicaliën. Het vind plaats in het donker, of onder een rode lamp. En in een enkel geval is er wat silicium nodig.
Om te vangen soms een enkele opening, klein genoeg, of glas, zo groot als haalbaar en betaalbaar is. In alle gevallen wenst het compositie. Een subject of object, perspectief en een goede klik. Snelheid gepaard aan tijd met gevoeligheid berekend. Of een juiste tijd, maar niet te lang, wat golflengtes uit een spectrum, artificieel of het echte werk.
En uiteindelijk geeft het ons beeld. Een gevangen moment, vormgegeven door lens en mens. Een stukje historie vastgelegd met een enkele druk op een knop. Een stukje nostalgie voor later, om met weemoedige blik te bekijken. Dit was ooit een geregistreerd ogenblik, een werkelijkheid geschapen door de chemie in het brein van de waarnemer met een andere samenstelling tijdens het moment van herkennen dan tijdens het bekijken van de afdruk.
Geef een reactie