Een nare, gure, wind waait de aardbol rond. Een wind van verandering, van angst en haat, van woede en verdriet. Broeder tegen zuster, vrouw tegen man. Het patriarchaat die weigert zijn tegenhanger de ruimte te geven die het verdiend. Er is geen evenwicht, al eeuwen niet. Geloof en andere door de man gewoven fantasieën staan het in de weg. Er wordt gemoord omwille van macht, omwille van rijkdom, omwille van eer en erger, uit pure wreedheid. En men schept nieuwe middelen daartoe.
Men weigert scheppingsdrang te koppelen aan zorgzaamheid. Terwijl beiden nodig zijn. Dat wat geschapen wordt dient verzorgd te worden, onderhouden, gebruikers dienen onderricht te worden in hoe het gebruikt dient te worden en gestraft bij misbruik er van. Enkel scheppingsdrang maalt niet om de schade die het aanrichten kan. Er is niets dat het duidelijk maakt dat de mogelijkheid tot vernietiging het eigen belang net zo hard schaadt als dat van de ander. Niets dat het onderricht dat de pijn die het brengen kan is als het toebrengen van open wonden aan het eigen bestaan. Want de schepper is te trots om in te zien dat het geschapene in verkeerde handen is als een wapen dat dood en verderf zaaien kan. Dat het volgelingen kan maken die het gebruiken zal op een manier die niet het goede voor heeft met de schepper en de rest van het leven op deze fragiele planeet.
Er wordt vooral geloofd in het eigen gelijk, in het eigen beeld dat men geschilderd heeft in hoge, witmarmeren torens van waaruit de wereld wordt bezien als een speelveld met de rest van ons als schaakstukken die naar wens kunnen worden ingezet, opgeofferd. En het doel is altijd onbereikbaar. Onhaalbaar, want de schepper zelf is onvolmaakt… onvolwassen.. onvolledig.
Geef een reactie