Walther Ligtvoet

ik wilde zijn:

de stappen die je achterliet op straat 
de lippen die je intiemste plekken beroerden 
de wolkjes adem die je uitblies tijdens het wandelen 
de handen die je streelden 
het stof dat je elke dag produceerde 
de woorden die je ontroerden 
de camera die je met liefde behandelde 
de handdoek die je na het afdrogen van je lichaam in de wasmand gooide 
de vriend die je liefhad 
de man die jij verachtte 
de ouder die jouw achting ontving 
het kind dat je opvoedde 
je vingers die door je donkerrode haren streken 

ik wilde dat alles zijn

maar mocht slechts de vreemdeling spelen 
die je van verre afstand slechts eenmaal 
bewonderen mocht.