Het is een lome dag. Zo’n dag dat je lijf trager beweegt dan je voor mogelijk houdt. Er is een zomerse warmte in huis. Reflectie op reflectie daalt neer in een hoofd dat gewend is op volle toeren te draaien. Het lijf weigert elke vorm van aansporing meer te doen dan bank te hangen en een kat te pleasen met meer aandacht dan normaal het geval is. Een lente kondigt een zomer aan van meer van dit alles. Er liggen deadlines, beloften en wensen. Ze zijn in de minderheid dit keer. Geen van hun dreigementen zet aan tot meer.
Soms is toegeven aan het gevoel van een mediterrane stranddag het beste wat je kan doen. Uitschakelen. Niets anders doen dan dat wat je lijf aangeeft te doen, en dat is verdomd weinig. Vandaar de acceptatie van het nietsdoen op die uitnodigde bank. Daarbuiten leeft het leven voort. De jacht van alledag van een samenleving op zoek naar rust en vrede maar niet in staat het te vinden doordat het lijf overstemt is door het brein met al zijn impulsen en de persuasieve prikkels van reclames die je vooral toeroepen meer te doen, meer te willen, meer te kiezen.
Ik kies voor minder van dat alles. Ik wil even niets. Alleen toekijken hoe een kat kan genieten van een aanraking, hoe de kleine borstkas zich vult met zuurstof en weer kleiner wordt bij uitademen.
Een zacht tevreden geluid, net hoorbaar als je buiten buitensluit.
Geef een reactie