Mensen zijn soms grootverbruikers van energie. Ze komen, aangekondigd, onaangekondigd. Verbruiken het minimaal aanwezige alvorens te vertrekken. Gevoed door een nu leeggedronken batterij. Opladen gaat trager, het weggenomen deel neemt zijn tijd gevuld te worden.
Er zijn dagen dat de cocon dik is, ondoordringbaar. Beschermend wat binnenin weer groeit, wat later weer buiten kan treden. En er zijn dagen dat de cocon niet dicht blijkt. Energie wordt alsnog weggehaald, broodnodig voor zelf maar schijnbaar voor anderen waardevoller. Het leven blijft geven maar soms is slechts een vegeteren toegestaan. Een niveau dat vast lijkt te staan. Niet hoger, niet lager. Precies zoals van je verwacht wordt. Te laag om te protesteren, hoog genoeg om van te profiteren. Een ondergaan van een bestaan, gestopt te groeien of te bloeien. Het is maar voor even. Het zal weer aangevuld worden om verder te leven, een eigen pad, een eigen doel.
Misschien nu nog niet, maar ooit wel.
Geef een reactie