Wurmend door ogen van naalden zoek ik naar dimensies in mijzelf, nog onontdekt. Facetten van mijzelf die ik niet eerder bestudeerde, te dof geacht of te fel en niet te aanschouwen zonder bescherming. Dof blijkt echter alleen gedempt te zijn, maar in het gedempte even schitterend als de mooiste mijner facetten. En te fel blijkt afweer te zijn tegen ongewenste blikken, wat verborgen is lijkt verborgen te willen blijven. Protesterend tegen alles wat dieper wil zien dan wat toelaatbaar is in elk gegeven scenario.
Zoekende naar de bouwstenen van mijn persoonlijkheid kom ik soms verrassingen tegen. Sommige welkom, andere huiveringwekkend. Een mens is nu eenmaal niet zwart of wit. Er zijn nuances. Soms lijken er tegenstrijdigheden te zitten, maar wie goed kijkt ziet de komma in plaats van de punt, de voorwaarde voor het een en niet het normale ander. Soms kom ik onvermoede kwaliteiten tegen, nooit begrepen emoties blijken gegrond te zijn in eigenschappen, voorheen onbekend. En soms, heel soms blijken facetten gelaagd te zijn. Mij dieper en dieper trekkend als ik er eenmaal vóór sta, mijn blik nu eens echt richtend op wat ik zie. Wat eerst zo beangstigend leek blijkt nu de redding.
Geef een reactie