Er is zoveel te zeggen, maar het geluid blijft weg. Afgesneden klanken door druk van buitenaf, een wereld in chaos, een leven dat zoekt. Er is te weinig tijd om alles te uiten, te vangen in woorden, in klanken. Geen ruimte voor ordening of samenhang. Slechts flarden, losse letters en een warboel aan indrukken. Het voelen krijgt geen kans om te benaderen, de stofwolk is al weg alvorens er naar gereikt kan worden. Vervangen door een mistbank, die zo mogelijk nog vluchtiger blijkt.
In tijden van drukte en veel gedoe is er geen adempauze om te luisteren naar wat er werkelijk toe doet. Het wordt overstemt door moeten, zullen en verplicht. En als er al ruimte is om stil te staan is het lijf dat als eerste wenst te uiten wat het nodig heeft, nog voor de emotie een kans krijgt een vinger op te steken. Er is al een hoofd neergelegd op een kussen. De schijnwereld die het hoofd fabriceert tijdens de remslaap biedt geen oplossing. Wachten op een kans er tussen te glippen is al wat rest.
En die kans wordt dan meedogenloos gegrepen.
Geef een reactie