Walther Ligtvoet

ik luisterde naar de zee 
het water sprekend over 
jaren allang vergaan 
en mensen die hier 
hun verdriet lieten gaan 

de golven toonden gezichten 
opgelucht, verwrongen 
verbaasd, verrast 
de mensen die hier 
hun einde, soms gedwongen

hun dromen vervlogen 
hun lasten weggespoeld 
het laatste lot omarmd 
soms gewild, soms onbedoeld

Ik luisterde naar de zee 
die hen opnam, een rustplaats 
het verdriet besprak 
in zacht gemurmel onhoorbaar 
haast met elke brekende golf 
dagelijks hetzelfde verhaal 
vertellend

hopend dat iemand het hoort 
luistert 
herinnert 
en vergeeft.