Walther Ligtvoet

De kan met koffie is leeg. Ik heb echter niet het gevoel dat mijn hoofd reageert op de cafeïne. Een dikke deken die over mijn hersenen lijkt te liggen vertraagt de boel daarboven. Mijn gedachten lijken zich door een emmer met stroop voort te bewegen. Zelfs nadenken is een inspanning die mij energie kost. Voor me ligt een filosofische tekst van Thomas van Aquino die ik moet samenvatten voor mijn studie maar eerlijk gezegd kan ik er weinig zinnigs uit opmaken. De kernzin ontgaat me, de argumenten lijken me te ontvluchten en de strekking is mij volledig onduidelijk. Kortom, dit gaat hem niet worden vandaag. Of in ieder geval deze ochtend.

Intussen liggen allerlei projecten op me te wachten. Evenementen die ik (mede)organiseer, taken die ik heb in mijn huishouden (iets met was, stof, vuile vloer) en klusjes die ik al tijden voor mij uitschuif. Zaken waar ik normaal gesproken mijn hand niet voor omdraai maar die mij nu, op dit moment, een onoverwinnelijke berg lijken. Een onneembare vesting. Onzin natuurlijk. Dat weet ik ook wel. Maar goed, het hoofd denkt er anders over.

Zoals zo vaak, als het hoofd niets lukt moeten de handen het maar doen. Wellicht tijd om ze eens uit de mouwen te steken en mijn tuin leeg te maken (al de oude aanplant moet er nodig uit en vervangen worden door nieuw, jong, groen) of om mijn studeerkamer eindelijk eens uit te ruimen zodat ik er ook daadwerkelijk kan studeren in plaats van aan de eetkamertafel.

Zou je denken….

Maar hoofd en lichaam zijn het eens. Die dikke deken lijkt zich over het gehele lichaam te hebben uitgestrekt en een algehele loomheid is het gevolg. Tijd voor een shot pure cafeïne, al dan niet intraveneus.