Categorie: Teksten
-
Iets met mussen en dak
En daardoor weinig tijd bestedend aan werk. Nieuw, of bestaand. Er is zoveel wat ik wens te doen, wat klaarligt om gestart te worden, de woorden die geschreven willen. Projecten, processen, publicaties; het ligt allemaal stil. Naast mij op mijn eetkamertafel staat het enorme gevaarte van een doka vergroter, mij verzoekend om een onderhoudsbeurt. Erbij…
-
Stromen en dimensies
Er zijn dagen waarin je stilvalt. Keuzes van anderen bepalen je stromen. Energetisch, emotioneel , je gedachten. Alle kanten, alle gradaties van hevigheid. Sommige stromen leiden naar buiten, andere naar binnen. Weer andere stromen stromen gewoon. Ze zijn. Net zoals ik gewoon ben. Er is geen tijd, die dimensie is even losgelaten. Tegelijkertijd is er…
-
De perfecte hobby voor de nostalgisch en weemoedig aangelegde.
Er is celluloid voor nodig, of papier. Een laagje chemie doet de rest. Er is blauw, Pruisisch blauw. Er is sepia. En er is zwart, wit, kleur. Er is film en digitaal, er is klein, iets eronder en midden of ver erboven. Het vangt licht, afwezigheid van licht, het vangt beelden. In pixels, in korrels,…
-
Laat het maar gebeuren
Soms zijn de wereld perikelen dusdanig verlammend dat je niet meer weet of je wel of niet door moet gaan met wat je doet. Heeft het allemaal nog wel zin, heeft het überhaupt wel zin? Twijfel slaat toe, gedachten kronkelen over elkaar heen met het ene gedoemde scenario na het andere ellendige tafereel. Nieuws komt…
-
Praktische dagen en pauze dagen, en nieuwe uitdagingen
Soms zijn er van die dagen dat je niets wil maken. Althans, niets nieuws de wereld in wil slingeren. Afgelopen week had ik zo van die dagen. Niet dat ik niets maakte, maar ik maakte niets nieuws. Of misschien ook wel. In ieder geval niet iets wat ik normaal gesproken hier zou posten. Heel simpel,…
-
Een ode aan weemoed
We kennen allemaal wel dat beeld van de gekwelde kunstenaar, het creatieve genie met altijd een weemoedige blik op het leven. Die met enige regelmaat vervalt in depressie en er slechts met moeite terug uitkomt. En ik geef eerlijk toe, ik ben zo iemand. Zo’n gekweld wezen. Ik zal mij niet wagen aan de term…
-
Buiten blijft buiten vandaag
Het is een lome dag. Zo’n dag dat je lijf trager beweegt dan je voor mogelijk houdt. Er is een zomerse warmte in huis. Reflectie op reflectie daalt neer in een hoofd dat gewend is op volle toeren te draaien. Het lijf weigert elke vorm van aansporing meer te doen dan bank te hangen en…
-
Minimum bereikt
Mensen zijn soms grootverbruikers van energie. Ze komen, aangekondigd, onaangekondigd. Verbruiken het minimaal aanwezige alvorens te vertrekken. Gevoed door een nu leeggedronken batterij. Opladen gaat trager, het weggenomen deel neemt zijn tijd gevuld te worden. Er zijn dagen dat de cocon dik is, ondoordringbaar. Beschermend wat binnenin weer groeit, wat later weer buiten kan treden.…
-
Het wordt tijd om zomer- en wintertijd vaarwel te zeggen.
Het is weer zover, mijn halfjaarlijkse “jetlag” ervaring zonder dat ik in een vliegtuig heb gezeten is weer van de partij. Ik weet dat ik niet de enige ben met deze nadelen van het aanpassen aan een tijdswijziging met twijfelachtig nut. Het verzetten van de klok van zomertijd naar wintertijd gaat nog wel (al is…
-
Inspiratie dankzij mijn helden
Ik denk dat niemand zonder helden kan. Mensen die je inspireren door hun werk, hun leven dat in het teken staat of stond van wat jij doet. Ik heb er vele. Mensen die mij inspireren om te doen wat ik doe zijn er legio en als je mij vraagt wie mijn voorbeelden zijn is mijn…