Walther Ligtvoet

Er zijn dagen dat de zon schijnt zoals deze dat altijd lijkt te doen en er zijn dagen dat de regen met bakken uit de hemel komt zoals het dat altijd lijkt te doen. Soms spelen ze verstoppertje met elkaar, soms weigeren ze koppig plaats te maken voor de ander. En intussen is er een…

Hoe dromen we wegen naar buiten? Buiten het systeem waarin we gehouden worden? Hoe leven we levens vol zingeving? Hoe bevrijden we onszelf van de ketenen van geloof, van politieke agenda’s, van hebzucht en machtswellust? Want eerlijk is eerlijk, het zijn menselijke eigenschappen. Dus hoe laten we die eigenschappen, die ook in onszelf zijn, los?…

Ik struin mijn gedachten af, bekijk mijn emoties onder een microscoop, onderwerp mijn lichaam aan een scan. Ik zoek naar oorzaken, naar redenen waarom mijn staat van zijn is zoals hij is. Ik vind echter meer vragen dan antwoorden. Waarom vind ik voeten lelijk? Hoe komt het dat een spin mij beangstigt? Waarom luister ik…

Het schaarse licht van deze ochtend kruipt de werkkamer in, centimeter voor centimeter. Een zangvogel (geen idee welke) zingt een deuntje en maakt er het beste van. Ik verlang slechts terug naar mijn bed terwijl ik wat broodnodige cafeïne naar binnen werk. Soms beginnen dagen traag en deze dag is er zo eentje. Trage beweging…

Het kwik klimt, de winden waaien warme luchten en natuur ontwaakt uit een korte winterslaap. Lente is nog ver van ons maar februari besluit zijn plaats te wijzigen in de kalender naar het tweede kwartaal van het jaar. De afwas droogt zich terwijl op de achtergrond Einaudi’s ‘Passagio’ wordt gespeeld op een zoetgevooisde harp door…

We plannen en agenderen, leggen onszelf vast en committeren. We volgen de uitgezette lijnen binnen de kaders die anderen hebben gesteld en zijn trots op het bereiken van het op voorhand bepaalde doel. We leven onze levens op efficiënte wijze. We gebruiken de agenda als schild tegen ongeplande en wellicht ongewenste gebeurtenissen. L’homo agendae… ofzoiets……

Hoog boven me tikken de takken tegen elkaar, in beweging gebracht door een stevige westenwind. Op mijn, door bebouwing en begroeiing, beschutte niveau is het kalm, slechts een briesje zo nu en dan. Het is fris, zoals het in de winter betaamt. Deze korte wandeling brengt kleur op mijn wangen en het is goed om…

Er is stilte en stilte. Stilte door afwezigheid van geluid en stilte door het niet registreren van geluid. Beide stiltes zijn welkom en tegelijkertijd vrees ik ze. Ik vrees de stilte van het niet meer kunnen horen van muziek, van stemmen, van geluiden die welkom zijn èn ik vrees de staat van zijn van het…