Walther Ligtvoet

Het proces loopt. Het rent, het giert, het vliegt uit de bocht, herstelt en komt abrupt tot stilstand. Het wordt weer opgestart, voorzichter dit keer, en blijft in een tempo dat bochten nemen kan. Soms wil je te veel, ineens, nu, niet wachten. Je hoofd maakt plannen dat het lichaam enthousiast aangrijpt om aan te…

Soms zijn ze er; gebeurtenissen die sturen, die veranderingen in plannen, in wensen, in leven aanbrengen en die als puzzelstukjes in elkaar schuiven en een duidelijker beeld scheppen van waar die plannen, wensen en dat leven naartoe gaan. Die richting duiden waar ooit verwarring was, waar ooit angst was. Maar angst en verwarring zijn er…

Leven gebeurt. Het overkomt je. Het staat voor je slaapkamerdeur als je hem opent. Eromheen gaat niet, eronderdoor niet en erover ook niet. Je moet het doorleven en laten gebeuren. En ineens is het maanden later. Maanden waarin zoveel gebeurd is dat het ondoenlijk is het allemaal te vertellen. Schrijven is een must. Maar schrijven…

De woorden vertragen bij de lippen om volledig tot stilstand te komen voor ze zich hoorbaar kunnen maken. Er is geen mogelijkheid om de wanhoop en pijn duidelijk te maken aan oren die horen maar niet luisteren kunnen. De waarheid is dat de eenzaamheid die gevoeld wordt door niemand herkend wordt. Het gemis aan verbinding…

Het leven voelt soms als een collage. Teksten uit tijdschriften, kranten of reclamefolders afgewisseld met opgeslagen momenten uit een leven wat zich afspeelt tussen de muren van een betonnen constructie. Een leven waarbinnen stormen woeden en sereniteit een zeldzaam begrip is geworden. Woorden die gelijken op reclameslogans of mantra’s wervelen zich om beelden van ongeuite…

De schrijver is stil. Het hoofd kent teveel stromen om te kunnen focussen op een enkel verhaal en er is geen onderscheid tussen onder, boven, euforie of depressie. Er is alleen maar een stoïcijns ondergaan van al het gewoel. Een terugkerend patroon in zijn leven. Dit geldt dan ook voor al het andere. De foto’s,…