Categorie: Column
Theetijd.
Ik kijk door het raam naar een vrijwel lege straat. Het regent weer eens. Dit jaar, 2021, worden we weer verwend met een ouderwets Nederlandse zomer. Mijn ogen zijn de laatste jaren wat slechter geworden. Ouder worden gaat gepaard met langzaam verlies van zintuigen geloof ik, maar hoe dan ook, ik kan de regen nog…
Aanmodderen
Er zijn van die dagen dat niets lukt. Dat vanaf het moment waarop je (veel te vroeg natuurlijk) je ogen opendoet alles al in duigen lijkt te vallen. En dat zelfs nog voor je besloten hebt dat je überhaupt iets zou doen. Je lichaam voelt niet prettig, je hoofd zwemt en je gewrichten kraken en…
Vrijheid!
Er is weer een opening, een herkansing. Een mogelijkheid tot verbetering. Maar de oude wegen zijn zo ingesleten. Links en rechts het zicht belemmerd door haastig opgebouwde muren van krakkemikkige schuren volgestouwd met memorabilia waar niet langer naar omgekeken wordt en de bijbehorende herinnering is weggestopt. In de hoop dat deze verdwijnt in het niets.…
Wanneer vliegen ze uit?
De zon verwarmt mijn lijf, verlicht mijn ogen. Ik ruik de zomer terwijl het lente is. Zo nu en dan een welkome bui, wat verkoeling en weer verder. Nederland. Lente. Ik zie het groen de macht grijpen. De natuur vraagt niet, de natuur doet. Ongeacht wat jij wenst, ongeacht wat jij doet. En ik doe…
De kunst van het mijmeren
Ik beraad mijzelf, bespiegel mijn gedachten, bezin mij op de toekomst, denk na over te nemen stappen, peins over de gevolgen, filosofeer over wat het allemaal te betekenen heeft, reflecteer de gemaakte stappen, reminisceer over hoe het allemaal was en sta stil bij het nu. Ik weeg elke gedachte, beschouw elke emotie die wordt opgeroepen,…
Landgoed Oosterheide
Het plaatsen van de ene voet voor de andere verzacht, opent, verdrijft. Knisperend afgestorven flora, stofwolkjes bij ieder neerdalen van een voet. De geur van een den, een spar, een bloeiend stuk natuur. De oren vergast op zacht tjilpen, een geruis van bladerdek en de ogen zien alle tinten groen. Vergezichten tussen takken of stammen…
Een plaats waar ik thuishoor
Soms droom ik van een welkom oord, een aards paradijs, waarin ik verwelkomd word. Waar ik word geaccepteerd zoals ik ben, zoals geboren. Waar hokjesgeest en pikorde uitgebannen zijn. Een plaats waar ik thuishoor. En toch ook weer niet. Ik voel me soms als iemand die tracht te strijden tegen hokjesgeest en pikorde. Een wegbereider.…
Laverend
Vaak zijn wegen lang en eenzaam en soms worden ze bevolkt door hordes mensen, allemaal op weg naar… ja… waar naartoe eigenlijk? In ieder geval lijken ze alle kanten op te gaan. En ik? Ik sta soms stil, te kijken naar die hordes mensen en ga vervolgens weer die lange eenzame weg op. Voor even…
Verlichting
Soms zie ik lichtpuntjes, een glimpje perspectief, een zweem van licht in een verder donker universum. Dan zie ik in de verte wat wegen en deuren die ik kan bewandelen of openen. Maar meestal is het op dat vlak net wat te donker om vooruit te kunnen. En heel soms komt er iemand langs met…
Wervelingen
Als ik schrijf leef ik. Ik droom woorden op maagdelijk wit papier of wit scherm en geniet van de uitwerking op mijn eigen gemoed. Ik plaats leestekens op de juiste plaats en soms ook op de verkeerde. Ik spel mijn woorden perfect en vaak ook verkeerd. Ik leef mij uit in uitdrukkingen en gezegden, in…
