Categorie: Teksten
Wachten op de aankomst van creativiteit…
Tijd verstrijkt zonder dat je het beseft. Minuten, uren, dagen, weken, maanden zonder tekens op papier of scherm die zijn ontsproten aan een creatief brein. Mijn brein is bezeten van trajecten, verplichtingen, ontwikkelingen en angsten. Creativiteit gevlucht naar betere oorden. We rommelen in de tussentijd maar aan en bij elk aankomend vliegtuig of binnenlopend schip…
Blue Monday
Stemmen vervormd en verdrongen, vermomd tot murmelen door gesmolten zand, reppen over leven en plezier. Als het incidenteel gelach een indicatie mag zijn. In tijden waarin waanzin hoogtij viert en greppels graaft om elkaar te bestoken met waarheden, half of geveinsd, klinken de geluiden welhaast verzoenend en bijna onaards tot aan onwerkelijk toe. Blokkeren een…
De jaren gaan tellen
Soms verlang ik wel eens naar toen, toen de dagen nog kort leken maar de nachten des te langer duurden. De vrijheid van het op jezelf wonen teveel was maar de ophokplicht van thuis teveel cellen kende. Er was alleen nu en morgen was slechts een vage gedachte gekoppeld aan welk dranklokaal er dan open…
Grenzen
Er zijn grenzen: landsgrenzen, emotionele grenzen, pijngrenzen, grenzen aan geduld, sportieve grenzen, tijdsgrenzen, carrièregrenzen, natuurlijke grenzen en wetenschappelijke grenzen. De scheidingslijnen langs ons bestaan zijn arbitrair, vaststaand of denkbeeldig. We dagen onszelf uit om ze te bereiken, om ze te herkennen, om ze te bewaken of om ze te delen. Ze worden behaald, overschreden, verlegd,…
De stilte van de aanraking
Soms ratelt het, dan is het weer kabbelend. Meestal giert het, maar een enkele keer raast het. Vaker nog stroomt het eindeloos door. Minuten, uren, dagen, nachten. Er lijkt geen schakelaar. En dan ineens is het stil. Doodstil. De aanraking van handen die knopen vinden en spieren kneden, de geur van massageolie, de kalmerende klanken…
Koffiemomentje
Voor hen die mij kennen Laten we doen alsof we elkaar nooit ontmoet hebben. Laten we doen alsof ik een vreemde ben. Een man die voorbijloopt op straat. De ogen gericht op de grond voor hem. Zachtjes mompelend, onverstaanbaar. Zou je hem aanspreken? Een blik waardig gunnen? Een blijk van medemenselijkheid? Laten we doen alsof…
Zwijgende muren
Deze muren die mij het langst gekend hebben van alle muren waar ik ooit tussen vertoefd heb. Deze muren ga ik verlaten, het is zeker nu, het is beter nu. Ik ben te lang gebleven. De winden om mij heen trachten mij al jaren voort te stuwen naar een nieuw stel muren. Eender welke muren.…
Afscheid van bestaande muren
Herinneringen stromen, bezoeken een vermoeid brein. Een voor een bezie ik ze. Sommige stop ik weer terug, van andere neem ik afscheid. Nu de muren waar ze gemaakt zijn op het punt staan verlaten te worden is de pijn ze vergeven. De beelden en woorden ebben en vloeden. Vooral in de nachtelijke uren. Gedurende de…
De zwarte roos
De stilte groeit, onstuitbaar, onwrikbaar. En alleen daar waar de zwarte roos bloeit waar velden vol passie zijn vervangen door dor hout en er niets meer te melden valt voor de achterwacht. Waar leven is gepasseerd en willoosheid zijn intrede doet, als rust gemaskeerd, de wil tot leven tot stilte maant en al het licht…
Toekomstige tijd
Tijd is van ons. De tijd is gestolen, geschonken, vrijgemaakt, ingevuld, verloren en gevonden. We maken tijd voor leven, doorleven, beleven. We verliezen tijd in gedachten verzonken, mijmerend en verkwanselend of toch verrijkend. We herijken onze paden, de wegen die leiden naar de eindtijd, onze eindtijd. We rennen en vallen en staan weer op om…
