Categorie: Teksten
Die boom
Op het veldje aan de overzijde van mijn straat staat een mooie grote statige boom. Er waren er ooit twee maar een moest het leven laten nadat er een huis naast verscheen. We laten allemaal ooit het leven maar om zo, in de bloei van je leven omgezaagd te worden, niet eens in een keer…
Duizenden kilometers zuidelijker
Soms staan we stil bij wat ons in beweging zet en kijken we naar basis en doel. Onderzoeken we of alles nog wel is zoals gewenst en vervolgen dan doldriest onze weg in een wereld die stilstaan met een negatieve connotatie heeft verzwaard. ‘Stilstand is achteruitgang’ heet het dan. Maar stilstaan biedt juist de gelegenheid…
Het vormt en vervormt, schept en herschept, wat er is
Zoektochten naar iets wat onlosmakelijk is verbonden met de zoekende leiden slechts tot mirages, zinsbegoochelingen die een kortstondig moment van gelukzalig samensmelten van hart en brein mogelijk maken om ze vervolgens ruw los te rukken en ver van elkaar te stoten. De zoekende voor de rest van het leven veroordelend tot een haast wanhopig herdenken…
Naar buiten gaan gaat weer gebeuren. Hoe dan ook.
Het is november. Buiten lijkt de zon de nachtelijke vorst te hebben verdreven maar binnen moet de verwarming nog aanpoten om het enigszins acceptabel warm te krijgen. Niet dat het zo koud is binnen maar het voelt zo koud aan. Je genereert nu eenmaal weinig lichaamswarmte als je grotendeels zit en slechts een enkele keer…
Thuis zijn er meer geuren die mensen kalmeren
Het is vochtig buiten. Erg vochtig. Een gestage neerwaartse val van een bovendrijvend meer aan water. Een wonder dat het niet ineens naar beneden plenst. Het water zuivert de lucht van stof en insecten, het spoelt de rommel weg van mens en dier en laat een schone wereld achter. De geur van petrichor is kalmerend.…
Een overgang van het een naar het ander
Een overvloedig zonlicht stroomt over een slapende straat. De zon staat in strakblauwe hemel. Hij (of zij) doet zijn best de koude te verdrijven al staat hij (of zij) eigenlijk al te ver van ons af. Maar de donkerte verdrijft hij (of zij) met gemak. Het licht verspreidt vreugde, hoop. Een belofte van een toekomst.…
Sweet memories
Wegen leiden van links naar rechts, van boven naar beneden. En de wegen op de aardkloot worden gevolgd door directere wegen in het luchtruim. We reizen alle kanten op. Nemen onze spullen mee naar her, komen terug met herinneringen aan der. Sommige herinneringen raken iedereen. Andere houden we dicht aan ons eigen hart gekluisterd. We…
Weeffout
ik leef volgens regels die anderen niet lijken te herkennennormen en waarden die verloren zijn gegaan in de maalstroomvan vooruitgangsdenken en groei-economie compassie en empathie zijn vreemde woorden in een samenlevingwaarin het ik centraal staat en waar wereldleiders zichzelfals doel stellen om een natie te leiden waarin lijden niet meer gezien wordt, slechts een voetnootin…
De belofte van een deur die nimmer opent
Er is bijna een jaar voorbij. Een bizar jaar. Een jaar vol stilte, kluizenaarschap en rust in het buitengebeuren. Maar niet in het binnengebeuren. De rust die in het begin van het jaar alles overheerste en die mij tot maken aanzette is verdwenen op het moment dat de eerste stappen buiten weer gezet mochten worden,…
Een samenraapsel van cultuur
Ogen. Kijken. Zien. Bekijken. Maar kunst is meer dan enkel beeld. Kunst is ook geur, smaak, tast, horen. Kunst is beleven, ervaren, herkennen. Kunst is leven. Nu zal eenieder een andere kijk op kunst hebben. Wat voor de één een kindertekening is, is voor de ander een uiting van vrije expressie. De hoop schroot op…
